De ziel van het schilderij

Door Marisa uit Arnhem op 8 juni 2016
Een tekst in het genre , met de thema's ,

Ik lig nu op tafel. Open en bloot. Ik voel me nu redelijk kwetsbaar, omdat mijn verflaag aan het loslaten is. Ook is mijn ziel nu zichtbaar. Ik heb niks meer om mijn binnenste te beschermen. Het muurtje, de tekening, is verdwenen. Al mijn kwetsbaarheden zijn zichtbaar. De spijkers die er al tientallen jaren inzitten, die altijd het muurtje hebben vastgehouden, zijn aan het roesten. Ze staan krom. Ze hoeven zich niet meer staande te houden. Ze mogen zich kwetsbaar opstellen en hun kop laten hangen als ze zich zo voelen.  Ook begin ik barstjes te vertonen in mijn frame. De ouderdom begint toe te slaan, maar weet je…. ik vind het niet erg. Ik heb tientallen stormen doorstaan, verschillende huizen gezien. Ik heb overzee gereisd, ben door elkaar geschud tijdens woelige verhuizingen en ik ben er nog steeds.  Ook heb ik meerdere muurtjes voor me gehad. Vrolijke, maar ook serieuze tekeningen en ze deden me allemaal niks. De mensen die mijn zagen, hadden allemaal een mening over de tekeningen. Ze vonden het mooi, aandoenlijk of heel lelijk! Maar niemand had ooit oog voor mij, het frame!  Tot op een gegeven moment de verf begon los te laten, barstjes in het hout kwamen en de spijkertjes roest begonnen te vertonen. Toen was er ineens iemand die mij mooi vond in mijn kwetsbaarheid.  De tekening die er op dat moment in zat, werd eruit gehaald en in een nieuwe lijst gedaan.  En ik?! Ik kreeg een prominente plek in de ruimte. Omdat ik mooi ben in mijn kwetsbaarheid! 

The following two tabs change content below.

Marisa uit Arnhem

The best and most beautiful things in the world can't be seen or touched, but are felt with the heart.

De verhalen van Marisa uit Arnhem (toon alles)


Nog geen reacties.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This