Ietje - Groetjes - foto 1

Groetjes uit Lochem

Door Ik Mij op 26 januari 2017
Een tekst in het genre , met de thema's , , , ,

Voor de Nonduale Coachingsopleiding waren we drie dagen in Lochem. Op het terrein van de accommodatie was een stenencirkel zoals Stonehenge: geimporteerde zwerfkeien uit Denemarken, met ieder een heel eigen uitstraling. Met onze opdracht in de hand -waarnemen- vonden mijn buddy en ik elkaar voor dezelfde twee stenen.

Als eerste deed mijn buddy de opdracht, en toen we ver over de helft waren kwam Alexander erbij en coachte hem het laatste gedeelte. Tot mijn verrassing begonnen de twee stenen gaandeweg energetisch steeds meer en duidelijker op mijn -overleden- ouders te lijken. Tranen begonnen te prikken, mijn maag krampte samen en ik voelde een bui aankomen. Om daar even ongezien mee bezig te kunnen zijn en de coaching niet te storen verschool ik me achter mijn buddy zo van: trek ik dit toch ff niet of hoe dan wel?

Alexander liep al verder toen ik zei: “Mag ik jullie voorstellen aan mijn ouders?”
Alexander: “Je ouders?”
Ik: “Ja, daar staan ze, die twee stenen daar. De linkse is mijn moeder, de rechtse mijn vader. De energie van de stenen trok me aan alsof het mensen waren waar ik wel bij wilde zijn. En nu blijken het mijn overleden ouders te zijn”. Een traan begon te rollen.
”Mijn moeder lijkt naar mijn vader toe gekeerd maar dat is niet echt zo, want de zijkant is afgevlakt, er lijkt een stuk van haar weg. Mijn vader kijkt wel naar links maar een beetje schuin omhoog, maar hij kijkt ook naar rechts, waar zijn mond iets kust wat op een ijsbeer lijkt”. Een soort wakker maken van onbewuste, bevroren delen, zowel van toepassing op mijn vader als op mij als waarnemer?
Alexander nodigde me uit, naar de steen te lopen en daar aangekomen legde ik er mijn handen aan weerskanten op. De dialoog is wat uit mijn herinnering weggevaagd maar na enige bijkomende emotie gaf ik uiteindelijk een kusje op mijn vaders wang met de woorden: “doe dat maar gewoon”.

Staande voor de linkersteen -mijn moeder- zag ik haar energie en ook dat dit wel veel moeilijker was. Ze had op haar manier zeker haar best gedaan maar kon gewoon niet. Hoe triest, omdat bij mijn bezoeken aan mijn vader bleek hoe leuk en gezellig hij kon zijn, en naar mate hij steeds meer op de punt van de stoel belandde er tien jaar jonger uit zag en er hélemaal bij was. Zo had ze mijn vader gewild en zo was hij dus ook, maar niet meer met haar. Alsof ze op een goudmijn had gezeten, maar ze wist het niet en kon er niet bij.
Ook de volgende dialoog met Alexander ben ik kwijt maar na nog wat meer en heftiger verdriet omhelsde ik uiteindelijk ook mijn moeder en zei wang aan wang dat ik ook van haar hou, al wisten we dat al van elkaar.
Uiteindelijk verlieten we gedrieën de steencirkel en liepen terug naar de accommodatie.

Later die dag bezocht ik de steencirkel nogmaals om een paar foto’s te maken en nu de waarneemopdracht op de twee stenen te doen. Gaandeweg verdween de betovering en bleven de stenen over als wat ze zijn en wat wij “stenen” noemen.
De volgende ochtend -de dag van vertrek- toog ik voor de laatste keer naar de stenencirkel.
In de lage ochtendzon lag de wereld er als een sprookje bij en bij de cirkel gekomen zag ik dat de zon juist de twee stenen met een volle lichtbundel tussen de bomen door bescheen. Daar stonden ze, de linker en de
rechter. In volle glorie, gloedvol badend in een zee van zonlicht.

The following two tabs change content below.

Ik Mij

Taal maakt los wat je lief is

De verhalen van Ik Mij (toon alles)


Nog geen reacties.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This