Groet’n uut Zaai, Grunn’

Door Ik Mij op 10 januari 2017
Een tekst in het genre , met de thema's ,

“Groet’n uut Zaai, Grunn’” stond op de ansichtkaart. Uit ‘t Groninger land, in de tijd dat “’t leven goed was” of althans, leek, van buiten: ‘t gewone dorpsleven met de postbode en de melkboer, die elke dag hun rondes deden; alles leek overzichtelijk en je wist gewoon waar je aan toe was. Mijn vader had dan ook de tijd van z’n leven in het dorpje Haaften. Hij woonde vlak bij de kerk in een huis aan de dijk en kon herinneringen oproepen aan de repetitie van het kerkkoor in de muziektent, ‘s zomers ‘s avonds, en dat dan “zo mooi klonk over de velden” waarbij hij de mijmering van zijn blik met een weids gebaar ondersteunde.

Zelf groeide ik op in het dorpje Twello, met de Duistervoordse kerk net als die in Zaai. Als kind zwierf ik ook door de velden en weilanden, ook gekleed in laarzen en de gebreide truien van oma.

Laatst op een kunstexpositie mocht ik een kaart uitzoeken en mijn oog viel op die van een kerk op ‘t platteland, lijkend op die van Duistervoorde. “l’Histoire se répète” dacht ik, terugdenkend aan mijn moeder die ooit een foto van een kerk uit haar geboortestreek kreeg, groots op spaanplaat geplakt en daar helemaal lyrisch over was. Hoe het voor haar verder was weet ik niet, maar bij mijn feest der herkenning ging het zowel om de vertrouwdheid van de kerk die ik ooit vaak zag als om de herinnering van het gevoel van wie en hoe ik toen was, en nu ook nog ben.

The following two tabs change content below.

Ik Mij

Taal maakt los wat je lief is

De verhalen van Ik Mij (toon alles)


Nog geen reacties.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This