In bad...

Het badhuis

Door Sjimmie op 22 april 2016
Een tekst in het genre , met de thema's ,

Op de grens van de stad Utrecht, net over de brug van het Amsterdam Rijnkanaal, lag een groot woonwagencentrum genaamd ‘De Huppeldijk’. Hier woonden reizigers, Sinti en Roma-families. Elke Utrechter kende deze plek en ook de mensen daar. Sommigen mensen woonden er in grote woonwagens. Andere weer in kleinere wagens, genaamd pipowagens.

Eén van deze wagens was het thuis van Sjimmy. Hij was ongeveer zes jaar oud. Deze jongen had ook nog een broertje en zusje. In hun pipowagen was geen plaats voor een douche of bad. Hierdoor moesten ze naar een badhuis achteraan op het woonwagencentrum. Hier konden mensen zich lichamelijk verzorgen. Sjimmy zat elke morgen hierop te wachten. Meestal zo rond tien uur ’s morgens kwam er een aantal vrouwen hem halen.

Nu was het weer zover. Twee vrouwen namen hem hand in hand mee. Het was koud, maar dat merkte hij niet. De aandacht deed hem goed. Lieve aandacht, niet het boze van de maatschappij, die hem veel pijn deed. In het badhuis moesten ze zich uitkleden. Sjimmy werd hierbij geholpen – dat was het mooiste. Want hij kon het zelf, maar door deze prachtige Sinti-vrouwen geholpen worden, dat was fijn en lief. Zijn moeder was er niet bij. Deze vrouwen vervingen haar.

Naakt, net als de vrouwen, werd zijn haar natgemaakt. Eerst werd zijn haar gewassen met petroleum. Dit was het onaangenaamste van dit feest. Dat spul stonk enorm, maar was nodig. Het voorkwam luizen – die mag je niet houden. Mama zei: “Luizen zijn geen huisdieren.” Ach, het is maar hoe je het zegt.

Na de petroleum werd hij gewassen. Twaalf handen waren er met hem bezig. Dit was zijn verwennerij. Een moment dat hij nooit zou vergeten. Machtig dit. Al die mooie vrouwen. Sjimmy zag hun gezicht, niet hun naaktheid.

Dan kwam het afdrogen. Dat was iets minder. De handdoeken waren hard en stug. Niet zoals nu. De oudste van deze vrouwen kleedde hem nu aan. En ja, helaas komt aan alles een eind. Ook aan deze fijne belevenis. Nu was het tijd om naar huis te rennen. Hard rennen om te voorkomen dat zijn haren bevroren. En dat kon hij, rennen. Thuis werd hij opgevangen door zijn moeder. En nee, zijn haren waren niet bevroren.

The following two tabs change content below.

Sjimmie

Sjimmie won de wedstrijd van 2015!

De verhalen van Sjimmie (toon alles)


Eén reactie op Het badhuis

  1. Giovanni
    Giovanni 21 juni 2016 op 01:06 #

    Sjimmie, dit smaakt naar meer. Je lijkt me een geboren verhalenverteller. Lekker je eigen stijlgevoel blijven volgen, dat zit wel goed.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This