spiegelbeeld

Spiegelbeeld

Door Zafirah op 12 april 2017
Een tekst in het genre , met de thema's

My God! Wat een toonbeeld van perfectie, schoonheid en eeuwige jeugd zie ik.
 
Een wilde, springerige bos met krullen, bij elkaar gebonden in een speelse staart hoog op het achterhoofd. Gemêleerd in kleur, ontstaan door impulsieve, oude acties van het haar verven in de voorbij gegane jeugd.

Kleine, schattige oortjes die achter de voorste plukjes haar lichtjes uitsteken. Subtiel benadrukt door de turksblauwe hangertjes in de petiterige oorlellen.

En dan dat neusje; een neus om eindeloos mee te neuzen of te eskimoën zoals men ook weleens zegt.
Mooi gevormde lippen; lippen waar watervallen van woorden overheen glijden. Om te kussen, zo fijn, zo zacht.

Een rond, ietwat gezet gezicht; maar niet overdreven bol Indonesisch. Nog mooi gekaderd en afgebakend door een scherpe kaaklijn van Nederlands bloed en genen.

Alles in elkaar overlopend en verbonden door de egale, lichtgetinte huid met her en der een vlekje, krasje, of plooi die zich in de loop der jaren en tot aan het eind der jaren genesteld hebben.
En hoewel deze een kleine imperfectie zijn op dit toonbeeld van perfectie, geven ze juist net die extra levendige dimensie aan dit oogverblindende schouwstuk.
Om nog maar te spreken van die ogen. Die amandelvormige ogen, die spatten uit dit beeld waarin ik mezelf kan verliezen. Heldergroene, blauwe ogen, die een kern vormen van wat zich daarachter bevindt. De ogen met de zwarte kern. De ogen als spiegels van deze ziel.

Is het niet een wonder? Een wonder dat er zoveel schoonheid bestaat en dat ik die bezit.

 

The following two tabs change content below.
Zafirah

Zafirah

Zafirah

De verhalen van Zafirah (toon alles)


Eén reactie op Spiegelbeeld

  1. Giovanni M. Nervo
    Giovanni M. Nervo 19 april 2017 op 17:20 #

    Heerlijk gelachen toen. Hè wat lucht dat dan op.

Geef een reactie

Pin It on Pinterest

Share This